Bo-ghy

 31/08/2001 - 12/12/2005

Bo-ghy je was groot, maar van binnen zo klein. Je groeide van buiten, maar van binnen bleef je een pup. Je was vaak moeilijk te begrijpen voor velen. Wie verwacht er achter zo’n grote hond nog een pup? De mensen die je konden, zagen hetzelfde als wij. Altijd druk, altijd onstuimig, en zo onzeker, maar ook zo lief. Je was een grote knuffelbeer.
Vele uren hebben we met je getraind, maar met jou was het moeizaam. Je kon slecht oriënteren op meerdere dingen tegelijk.
Nooit ging jij lang bij ons vandaan, want jij was bang ons kwijt te raken.
Wij letten altijd op je, want jij lette niet op jezelf. Jij als spring in het veld zag geen gevaar.
Ook nu waren we aan het wandelen, en was je even weg. Zoals we je kennen, zijn we onmiddellijk gaan zoeken, er was namelijk wat aan de hand. Na 3 kwartier eindigde onze zoektocht. Daar lag je, levenloos…….

Onze grote pup is er niet meer. Er is een groot gat gevallen. De pijn, het ongeloof, het gemis, het is met geen pen te beschrijven. Het is stil in huis… Een stilte die we nooit hebben gekend.
Wat zouden we nu zo graag jou oohh zo irritante blaf willen horen. Als melding dat je weer naar binnen wil. Maar het blijft stil……

Ik kijk naar boven en denk, je hebt de reis gemaakt over de regenboog, daar waar je mag jagen, jagen op de eeuwige jachtvelden.
Daar kun je zijn wie je bent, en hoef je niet op te letten, daar zijn geen auto’s.